Η δυσκολία του επαγγελματικού περιεχομένου στα social media

writer's block

Image by inger klekacz via Flickr

Μιλώντας με καλούς* πελάτες καταλαβαίνει κανείς μια σημαντική ιδιαιτερότητα που έχει το να στήνεις για κάποιον μια πρωτοβουλία ή μια καμπάνια στα social media.

Με δεδομένο ότι οτιδήποτε και να σχεδιάσεις τα social media περιστρέφονται γύρω από το περιεχόμενο πρέπει να μπορείς στον έναν ή στον άλλο βαθμό να είσαι σε θέση να το παράξεις αυτό. Και κάτι τέτοιο δεν είναι τόσο απλό διότι για να μπορείς να μιλήσεις για ένα προϊόν, μια υπηρεσία, ένα brand πρέπει να το καταλαβαίνεις κι αυτό το ίδιο αλλά και το χώρο στον οποίο κινείται – αν όχι πολύ καλά τουλάχιστον ικανοποιητικά.

Έτσι, εξαιρώντας τις περίπτωσεις που θα τύχει να δουλεύεις σε ένα αντίκειμενο που αποτελεί κ χόμπι σου (άρα το ξέρεις κ το αγαπάς), γενικά υπάρχει μια πρόκληση εδώ. Πώς παράγω πάνω σε κάτι που δεν ξέρω; Υπάρχουν λύσεις (ή καλύτερα κατευθύνσεις) φυσικά αλλά καμία δεν είναι απλή ή γρήγορη:

  1. Η δημιουργία του υλικου inhouse. Ίσως ο καλύτερος τρόπος είναι να γίνει από άτομα που δουλεύουν ήδη σε μια εταιρεία και έτσι ξέρουν το χώρο ενώ παράλληλα από προσωπική ενασχόληση ‘καταλαβαίνουν’ τα social media και μπορούν να τα χειριστούν. Η άλλη όψη του νομίσματος για την inhouse δημιουργία είναι φυσικά η πρόσληψη αλλά μια απλή ματιά στα site αγγελιών δείχνει πως ακόμα είμαστε στην αρχή επ’ αυτού.
  2. Στενή συνεργασία με τον πελατη. Η αμέσως καλύτερη λύση είναι φυσικά η στενή συνεργασία ενος freelancer με τον πελάτη και το προσωπικό του προκειμένου να υπάρξουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Αυτό είναι μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο και ενέργεια (και κατά συνέπεια κοστίζει) αλλά μπορεί να έχει σημαντικά οφέλη μακροπρόθεσμα με δεδομένο ότι η συνεργασία με τον freelancer μεταφέρει ‘τεχνογνωσία’ των νέων μέσων σιγά σιγά στην εταιρεία και επόμενες δράσεις μπορούν να βασιστούν περισσότερο στην πρώτη αντιμετώπιση.
  3. Επιστράτευση εξωτερικών συνεργατών. Σε περίπτωση που κανένα από τα παραπάνω δεν είναι επαρκές και το project προσφέρεται (λόγω του μεγέθους του ή της φύσης του) υπάρχει πάντα η δυνατότητα να παραχωρηθούν κάποιες αρμοδιότητες σε υπάρχοντες συνεργάτες του πελάτη που έχουν την εξοικείωση με τα social media. Είναι σαφές ότι μια τέτοια αντιμετώπιση δεν είναι και οτι πιο απλό και αποδοτικό για όλους τους εμπλεκόμενους.

Παρόλο που γενικά κάθε περίπτωση είναι μοναδική και τελικά μάλλον απαιτείται συνδυασμός κάποιων από των τριών παραπάνω προσεγγίσεων, η δεύτερη είναι η πιο συχνή. Και για να μπορει κανείς να ανταπεξέλθει πρέπει από τη μία να έχει ‘δημοσιογραφικές’ ιδιότητες δηλαδή να ξέρει λίγο από όλα (όταν τα παραδοσιακά μέσα πνεύσουν τα λοίσθια οι έξυπνοι δημοσιογράφοι/συντάκτες εκεί θα στραφούν) αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να μάθει γρήγορα αφιερώνοντας προσωπικό χρόνο εμβαθύνοντας όσο χρειάζεται. Συνολικά αυτό σημαίνει ότι είναι δύσκολο να δουλέψει κανείς σωστά, απαιτείται πολύ και εστιασμένη προσπάθεια και μάλλον αποκλείεται το ενδεχόμενο πολλών ταυτόχρονων projects.

Σε κάθε περίπτωση αυτή η διαδικασία δεν είναι για όλους. Ούτε για όλους τους freelancers οι οποίοι θα πρέπει να μπορούν να κινηθούν με τέτοιους περιορισμούς αλλά ούτε για όλους τους πελάτες. Εδώ κολλάει ότι ο πελάτης πρέπει να είναι καλός*: πρέπει και να καταλαβαίνει όλα τα παραπάνω αλλά και να αποδεχτεί το ρίσκο να κάνει τη βουτιά σε κάτι άγνωστο.

Αλλα έτσι γίνεται πάντα με τα νέα μέσα.